تدبیر الهی

یرا او طریقی را که می روم، می داند. ایوب 10:23

ای ایماندار! این کلام چقدر اطمینان بخش و مبارک است. راه تو ممکن است سنگلاخ، سخت، آشفته، مبهم و یا غیرقابل درک باشد. ممکن است راه رنج ها و اشک ها باشد. ممکن است کوره ای هفت برابر آتشین تر باشد، اما او همه این ها را می داند.

راهی که برای مصریان تاریک بود، برای قوم اسرائیل به وسیله ستون ابر درخشان شده بود. شاید آتش تنور خیلی سوزان باشد، اما خداوند آن را برای خالص کردن ما بکار می برد نه برای آسیب رساندن به ما. او شدت آتش را مهار خواهد نمود و درست به موقع وقتی که پاک و خالص، آماده خارج شدن هستیم، آن را خاموش خواهد کرد. هنگامی که تصور می کنیم او خیلی دور است، درست در همین موقع است که او بسیار به ما نزدیک می باشد.

دنیا در اوضاع آشفته خویش با بی تفاوتی بسیار درباره «تدبیر الهی» صحبت می کند. تدبیر الهی چیست؟

چرا باید خدای زنده را از مقام خویش پایین آورد و در جهانی که توسط خود او آفریده شده است، از جلال ملکوتش تهی نمود؟ چگونه می توان عقایدی پوچ، مرده و خیالی را جایگزین یهوه، تنها خدای زنده و حقیقی نمود؟ چقدر از غم های ما کاسته خواهد شد، وقتی خداوند را در میان آن تدبیر ببینیم، چنانکه ایوب در بحرانی ترین لحظات خود، هنگامی که تمام امیدهایش فرو ریخته بود، او را دید. برای همین او توانست بگوید: «خداوند داد و خداوند گرفت و نام خداوند متبارک باد» (ایوب 21:1).

این مرد بزرگ خدا گفت: «اگرچه مرا بکشد برای او انتظار خواهم کشید» (ایوب 15:13).

او در همه چیز حضور خدا را می دید و با اعتماد کامل به او ایمانش به عالی ترین مرحله رسید.

نظرها

نظر خود را به اشتراک بگذارید