دو آیه

اما شما، دشمنانتان را محبت کنید و به آنها نیکی نمایید و بدون امید عوض، به ایشان قرض دهید، زیرا پاداش تان عظیم است و فرزندان آن متعال خواهید بود، چه او با ناسپاسان و بدکاران مهربان است. لوقا 35:6

یکی از بزرگترین زیبایی های کتابمقدس این واقعیت است که دو آیه در آن وجود ندارد. پیش از هر چیز در کتابمقدس هیچ آیه ای وجود ندارد که در آن عیسی از کسی پرسیده باشد که؛ «گناهان تو چه هستند؟ چه مقدار هستند؟ تحت چه شرایطی بودند؟ با چه کسی بودند؟ به من بگو که آیا گناهانت شامل گناهان قابل اغماض و اهانت های ناچیز می شد و یا جرایم بزرگ.»

در عوض، کتابمقدس به ما می گوید که عیسی از نزد شخصی به نزد شخصی دیگر رفته، می گفت: «آسوده خاطر باش پسرم، آسوده باش دخترم، گناهانت بخشوده شد.» بی آنکه از ایشان سؤال کند؛ گناهان شان چه بوده است. همچنین در مورد گذشته تان نیز سؤالی نمی کند.

ثانیاً هیچ موردی در کتابمقدس وجود ندارد که طی آن کسی از عیسی پوزش یا بخشش بطلبد. بعد از شام آخر، همه رسولان به استثناء یوحنا، گریختند؛ پطرس او را انکار کرد. هنگامی که ایشان خداوند قیام کرده را ملاقات کردند، دلپسند می بود اگر ایشان می گفتند که «متأسفیم». اما این کار را نکردند. این بدین خاطر بود که هرکه بر چهره عیسی می نگرد، در آن آنقدر فهم و محبت می بیند که از پیش مطمئن می شود که او «همه چیز را بخشیده است.» مسیح خیلی بیش از خود من خواهان نجات من است. او خیلی بیش از من آرزو دارد که به آسمان بروم. یک انسان باید خیلی سریع بدود تا از خدا دور شود زیراکه او با تمام برکاتش به دنبال وی روان است.

به این دو آیه ای که در کتابمقدس نمی باشند، تکیه کنید. ایمان داشته باشید که او گناهان شما را علیه شما نگه نمی دارد و منتهای آرزوی او این است که شما را بیامرزد.

نظرها

نظر خود را به اشتراک بگذارید